Πολύ
ρηχό νησί, ρε παιδιά. Είπα αμάν να βρω καμιά παραλία που τα νερά της να είναι βαθιά. Οι
ρηχές παραλίες δεν ανήκουν στα highlights μου, οπότε όταν έβλεπα τον άλλο να απέχει 20 μέτρα απ΄ την αμμουδιά και να του φτάνει το νερό μόνο μέχρι το γόνατο, δεν έκανα καν τον κόπο να μπω. Η μόνη ρηχή παραλία που έκανα μπάνιο (αναγκαστικά) ήταν αυτή στο
Αργάσι μιας και είχα νοικιάσει δωμάτια από πάνω ακριβώς.
Σχεδόν όλες οι παραλίες που επισκέφτηκα ήταν με
ψιλή άμμο. Οι εξαιρέσεις αναφέρονται παρακάτω. Η μόνη
βαθιά παραλία ήταν το Ναυάγιο αλλά εκεί πας μόνο με καράβι. Για το Ναυάγιο και το γύρο της Ζακύνθου με καράβι, μπορείτε να διαβάσετε σε
ξεχωριστό θέμα. Οι παραλίες που αναφέρονται εδώ είναι πιο πολύ για φωτογραφική γνωριμία. Όπως είπα σε μερικές δεν μπήκα καν στη θάλασσα. Επίσης για την πόλη της Ζακύνθου θα γράψω ξεχωριστά.
Μόλις μπήκα στην πόλη, έστριψα προς βορρά για να επισκεφθώ τις πρώτες παραλίες για τις οποίες είχα διαβάσει. Αν έβρισκα κάποια καλή παραλία, θα κοίταζα για δωμάτιο. Πρώτο στη σειρά ήταν το
Τσιλιβί και στη συνέχεια ο
Αλυκανάς. Μηδέν ενδιαφέρον (για μένα) οπότε γύρισα στην πόλη και κατευθύνθηκα νότια γιατί πιο πάνω οι
Αλυκές από ό,τι μου είπαν, ήτα μία από τα ίδια.
Τσιλιβί και
Αλυκανάς. Δυο ρηχές παραλίες στα βόρεια της πόλης.
Μετά την επιστροφή στην πόλη της Ζακύνθου, κατευθύνθηκα
προς νότο. Το πρώτο χωριό που συνάντησα ήταν το
Αργάσι με πάρα πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια. Μιας και η ταλαιπωρία είχε αρχίσει να κάνει φανερή την παρουσία της, (από το πρωί στο αυτοκίνητο, μετά στο καράβι από Κυλλήνη για Ζάκυνθο κτλ.), αποφάσισα να νοικιάσω δωμάτιο εκεί και να χρησιμοποιήσω το Αργάσι ως
ορμητήριο.
Ευτυχώς βρήκα
δωμάτιο με καλή σχέση τιμής απόδοσης (τρίκλινο με 2 δωμάτια, δίπλα στην παραλία και με δικαίωμα στη χρήση της πισίνας του διπλανού συγκροτήματος με 60 €), εγκαταστάθηκα και πήγα αμέσως για
φαγητό στο δρόμο που περνάει μέσα από το χωριό. Προτίμησα το μαγαζί με τον περισσότερο κόσμο και δε βγήκα ζημιωμένος. Δυστυχώς δε συγκράτησα το όνομα.
Αυτή ήταν η θέα από το δωμάτιο στο Αργάσι.
Το πρώτο
μπανάκι μας ήταν στο Αργάσι, στην παραλία ακριβώς κάτω από το δωμάτιο. Η θάλασσα ρηχή και ζεστή. Την τίμησα με ένα μπανάκι και από εκεί και πέρα προτίμησα την
πισίνα του διπλανού συγκροτήματος, όπου δε χρειαζόταν να περπατήσω 50 μέτρα (τουλάχιστον) για να με σκεπάσει το νερό. :b
Η
παραλία στο Αργάσι και ένα
γεφυράκι που έχει ξεμείνει από τα παλιά, χωρίς αντικέιμενο πια.
Τις υπόλοιπες μέρες επισκέφτηκα και άλλες παραλίες αλλά οι περισσότερες ήταν μία από τα ίδια, δηλαδή ρηχές με ζεστά νερά. Ρώτησα μερικούς για καμιά βαθιά παραλία και οι περισσότεροι μου ανέφεραν το Ναυάγιο ή μου είπαν ότι πρέπει να πάω πολύ βόρεια για τέτοια πράγματα. Μιας όμως και το ορμητήριό μου ήταν κάπως νότια, δεν το ρισκάρισα λόγω απόστασης και κατευθύνθηκα στις πιο κοντινές προς νότο.
Φωτογραφία από το Αργάσι σε απόσταση 4 χλμ. από την
πόλη της Ζακύνθου που διακρίνεται στο βάθος.
Από εδώ και κάτω παραθέτω εικόνες και τηλεγραφικές πληροφορίες από τις παραλίες που βρίσκονται πιο
νότια από το Αργάσι. Ελπίζω να μην έχω μπερδέψει τη σειρά. Όλες ήταν ρηχές με ψιλή αμμουδιά. Ακολούθησα απλά το δρόμο προς νότο και όπου έβλεπα πινακίδα για "παραλία", την ακολουθούσα. Είχα αγοράσει όμως και ένα χάρτη με τις παραλίες του νησιού από την πόλη.
Η παραλίες
Porto Zoro και
Ιόνιο.
Η παραλία
Μπανάνα. Μου άρεσαν οι ψαθωτές ομπρέλες της που έδιναν μια εξωτική ατμόσφαιρα στην αμμουδιά.
Πιο κάτω, δυσκολεύτηκα κάπως να βρω την παραλία
Καμίνια. Μου άρεσε πολύ το περιβάλλον γύρω της με χώρους πράσινου, ένα συμπαθητικό μαγαζί και αρκετά δέντρα για σκιές. Κι εδώ υπήρχαν ψάθινες ομπρέλες.
Η παραλία
Καμίνια, με μπόλικη φυσική σκιά
Στη συνέχεια πήγα στο
Γέρακα. Η παραλία αυτή είναι
προστατευόμενη για την αναπαραγωγή των χελωνών careta careta. Το κολύμπι επιτρέπεται μόνο μέχρι τις 20:00. Δεν υπάρχει μαγαζί εκεί αλλά μπορείτε να βρείτε κάνα δυο πάνω από το δρόμο σε μεγάλη απόσταση από την παραλία.
Εδώ έκανα ένα μπανάκι και μάλιστα είδα και μια
χελώνα να κολυμπά στα ρηχά, κάπου 30 μέτρα από την ακτή. Μιας και δεν ξέρω πώς να συμπεριφερθώ σε τέτοια ζώα, κράτησα μια απόσταση ασφαλείας μέχρι να φύγω αναγκαστικά μιας και πλησίαζε η ώρα που θα "έκλεινε" η παραλία.
Η ήσυχη παραλία "
Γέρακας". Στη δεξιά εικόνα μπορείτε να καταλάβετε τι εννοώ "ρηχά".
Την επόμενη μέρα, πρώτη στάση ήταν στον
Λαγανά. Έχουμε πάρει πια στροφή και αρχίζουμε να κατευθυνόμαστε προς βορρά από τη δυτική πλευρά του νησιού. Από το Λαγανά δεν έφυγα και με τόσο καλές εντυπώσεις. Γι' αυτό όμως έχω γράψει σε
ξεχωριστό μήνυμα.
Ο ξακουστός και πολύβουος
Λαγανάς Λίγο πιο βόρεια από το Λαγανά, υπάρχει η παραλία "
Κερί". Βλέποντας τις
κροκάλες της παραλίας και τα πλαστικά παπούτσια που φορούσαν αρκετοί κολυμβητές για να αποφύγουν το
ζεϊμπέκικο μπαίνοντας στη θάλασσα, κατάλαβα ότι ήρθα απροετοίμαστος και μιας και δεν είχα όρεξη για ζεϊμπεκιά, την αποχαιρέτησα. Έχει όμως αρκετά ωραίο φυσικό τοπίο και είναι σχετικά ήσυχη (ιδίως σε σύγκριση με το Λαγανά που βρίσκεται παρακάτω).
Το βοτσαλωτό "
Κερί" με το μικρό λιμανάκι του
Αρκετά καλή παραλία ήταν ο
Μαραθιάς, όχι το νησί, γιατί εκεί δεν πήγα, αλλά μια μικρή παραλία βόρεια του Λαγανά. Δε θα την έβρισκα αν δεν έκανε στάση το
καράβι όταν κάναμε το γύρο της Ζακύνθου. Μιας και τη γνώρισα τότε, την επισκέφτηκα και μία μέρα με το αυτοκίνητο αλλά δυσκολεύτηκα να τη βρω γιατί έπρεπε να σταματήσω πάνω στο δρόμο και να περάσω ανάμεσα από δέντρα και μονοπάτια για να καταλήξω εκεί.
Ο γιαλός της είναι γεμάτος
κροκάλες αλλά τα νερά της είναι δροσερά και ευχάριστα για κολύμπι και εκτός από αυτό, είναι η
μοναδική που δεν ήταν ρηχή από αυτές που επισκέφτηκα (με εξαίρεση το Ναυάγιο βέβαια). Παρά το ότι είναι κάπως δυσπρόσιτη, υπήρχαν εκεί ομπρέλες και ξαπλώστρες για νοίκιασμα που τις έφερνε κάποιος με βάρκα από το διπλανό λιμανάκι του Κεριού αλλά δεν υπάρχει μαγαζί, οπότε αν πάτε, πρέπει να κάνετε το "κουμάντο" σας σε
νερό ή άλλες προμήθειες.
Η παραλία
Μαραθιάς φωτογραφημένη από το καράβι που κάνει το γύρο του νησιού.
.
