Είχα τρεις παραλίες τις Λευκάδας που τις "χρωστούσα" να πάω: Τα Καβαλικευτά (Καλαμίτσι), Εγκρεμνοί και ο Γιαλός (Αθάνι).
Φέτος τελικά κατάφερα να πάω στις δύο πρώτες αλλά μου έμεινε ακόμα ο Γιαλός που από ό,τι μου έχουν πει είναι πολύ όμορφος.
Από τον Άγιο Νικήτα η
απόσταση για τα Καβαλικευτά δεν είναι μεγάλη. 10 χλμ. και κάτι. Θα φανεί όμως μεγαλύτερη λόγω των πολλών στροφών και του στενού δρόμου από το χωριό (Καλαμίτσι) μέχρι την παραλία (4 χλμ.)
Κατεβαίνοντας το στενό ασφαλτοστρωμένο δρόμο φτάνεις σε ένα σημείο όπου ο δρόμος
χωρίζεται στα δύο. Και στις δύο κατευθύνσεις γράφει για παραλία και καντίνα. Αποφάσισα να πάρω πρώτα τον αριστερό δρόμο ο οποίος τελικά καταλήγει στην παραλία "
Καβαλικευτά"
(τοποδείκτης).
Η παραλία έχει κάτι το
μοναδικό. Ακριβώς στο σημείο που σκάει το κύμα ή λίγο πιο μέσα, υπάρχουν πολλά διάσπαρτα μεγάλα βράχια που της δίνουν μια ιδιαίτερη όψη. Όταν η θάλασσα δεν έχει κύμα, το μέρος είναι πολύ ευχάριστο για κολύμπι γιατί σχηματίζονται μικρές πισίνες ανάμεσά τους αλλά την ημέρα που πήγα το κύμα ήταν ψηλό και πολύ επικίνδυνο για παραλία με τέτοια μορφολογία. Κανένας δεν κολυμπούσε.
Εδώ υπάρχει μία
καντίνα και χώρος για να παρκάρουν αρκετά αυτοκίνητα. Αριστερά από αυτή τη μικρή και πανέμορφη παραλιούλα με τα βράχια, υπάρχει μία μεγαλύτερη αλλά δεν την επισκέφθηκα. Είπα να συνεχίσω την εξερεύνηση και αν δεν έβρισκα κάτι πιο αξιόλογο, να ξαναγυρνούσα.
Ανέβηκα λοιπόν ξανά μέχρι τη
διασταύρωση και πήρα το δρόμο που οδηγεί στην καντίνα με την πράσινη πινακίδα αυτή τη φορά. Η καντίνα αυτή
(τοποδείκτης) βρίσκεται στο δεξιό άκρο πάνω από μια άλλη παραλία όπου μερικοί έκαναν ελεύθερο κάμπινγκ. Στο σημείο που είδα την παρακάτω πινακίδα, αποβιβαστήκαμε και αρχίσαμε να κατεβαίνουμε τις
σκάλες της.
Βρήκα την καντίνα πολύ συμπαθητική γιατί εκτός του ότι ήταν φροντισμένη, είχε
καλή σκιά και πολύ ωραία θέα στα κύματα που σκάγανε στους βράχους από κάτω. Καθίσαμε λοιπόν για ένα
φραπεδάκι και πραγματικά το απολαύσαμε.
Η καντίνα είχε και άλλες σκάλες που κατέβαιναν άλλο ένα επίπεδο πιο κάτω. Από εκεί ένα κάπως
δύσβατο μονοπατάκι με βαθμίδες διαμορφωμένες στο χώμα οδηγούσε στην παραλία, αφού πρώτα διάσχιζες μια μικρή περιοχή με βράχια. Στην άκρη της αμμουδιάς υπήρχαν στημένες κάποιες σκηνές αλλά κανείς δεν κολυμπούσε.
Επιστροφή λοιπόν στο ωραίο μπαλκόνι για να συνεχίσω το χάζεμα στη θάλασσα και να αποτελειώσω και το φραπέ που είχα αφήσει στη μέση. Το
πράσινο χρώμα των ξύλων πάντως δένει πολύ ωραία στο σύνολο:
Πίνοντας το φραπεδάκι παρατήρησα ότι δίπλα από την καντίνα ο δρόμος συνέχιζε προς τα δεξιά και στην αρχή είπα να τον εξερευνήσω με τα πόδια για να δω πού καταλήγει. Μετά την πρώτη στροφή όμως διαπίστωσα ότι πήγαινε περίπου 1 χλμ. πιο πέρα οπότε επιβιβαστήκαμε στο αυτοκίνητο για να δούμε μήπως βρούμε κάποιο σημείο που το κολύμπι δε θα ήταν επικίνδυνο με αυτό το κύμα.
Ο δρόμος περνούσε δίπλα από μικρές παραλίες μερικές από τις οποίες φιλοξενούσαν ελεύθερους
κατασκηνωτές και τελικά σταματούσε απότομα πάνω από μια αρκετά μεγάλη παραλία (
κλικ) χωρίς βράχια. Χώρος για αναστροφή δεν υπήρχε, ευτυχώς είχα επιλέξει το μικρό και ευέλικτο όχημα της οικογένειας (Citroen C3) και δεν δυσκολεύτηκα πάρα πολύ να το γυρίσω.
Ούτε καντίνα υπήρχε εδώ ούτε πάρκινγκ αλλά το μέρος φαινόταν ιδανικό για
κολύμπι γιατί είδαμε αρκετό κόσμο στη θάλασσα, σε αντίθεση με τις προηγούμενες παραλίες που είχαμε επισκεφθεί πριν.
Αφού στήσαμε την ομπρελίτσα μας κτλ. είπαμε να κάνουμε και την απόπειρα για βουτιά.
Τέλεια! Το κύμα μπορεί να ήταν αρκετά δυνατό αλλά από ότι φαίνεται, ερχόταν από μακριά γιατί δεν φυσούσε καθόλου στην παραλία.
Αυτά τα κύματα (χωρίς αέρα) είναι σκέτη
διασκέδαση. Τα ίδια έχει και στο Κάθισμα πολλές φορές και έχω κάνει μπάνιο με πολύ μεγαλύτερα στο παρελθόν. Αυτό που χρειάζεται είναι λίγη προσοχή στο έμπα και στο έβγα από τη θάλασσα. Μόλις μπεις μέσα, αρχίζει ένα διασκεδαστικό σκαμπανέβασμα και το μόνο που πρέπει να προσέξεις είναι να κολυμπάς πάντα στην κορυφή. Δεν υπάρχει λόγος να απομακρυνθείς από την ακτή. Το καλύτερο σημείο είναι εκεί που πατώνεις ακόμα και βέβαια οι βουτιές δε συνιστώνται γιατί από το κάτω μέρος το νερό σε τραβάει προς τα μέσα και αν την ώρα που βγαίνεις έρχεται κανένα από εκείνα τα τεράστια μπορεί να χάσεις τον προσανατολισμό σου για το πού είναι το κάτω και πού το πάνω.
Αυτή εδώ η παραλία τελικά είναι
πολύ κοντά στο Κάθισμα. Αν υπήρχε δρόμος, δε θα απήχαν ούτε 500 μέτρα η μία από την άλλη. Το ψυλλιάστηκα βλέποντας έναν
αιωροπτεριστή να κόβει βόλτες πάνω από τα κεφάλια μας και το διαπίστωσα στη συνέχεια ανεβαίνοντας ξανά το δρόμο για την επιστροφή και βλέποντας ότι η παραλία του Καθίσματος φαινόταν στο βάθος ακριβώς μετά από αυτήν που κολυμπήσαμε.
Στην παρακάτω φωτογραφία, η τελευταία παραλία που διακρίνεται είναι το Κάθισμα ενώ η αμέσως προηγούμενη είναι αυτή που κολυμπήσαμε και περιέγραψα παραπάνω:
Πιστεύω ότι αξίζει να επισκεφθεί κάποιος τις παραλίες στο Καλαμίτσι, όχι μόνο για το κολύμπι αλλά και για το
υπέροχο άγριο τοπίο. Υποθέτω ότι κάποια στιγμή οι παραλίες αυτές θα
ενωθούν με τον παραλιακό δρόμο του Καθίσματος. Τότε θα έχει την ευκαιρία να το γνωρίσει πολύ περισσότερος κόσμος που τώρα το αποφεύγει λόγω των πολλών στροφών και του στενού δρόμου.
