επόμενο »

[Επισκέπτης]

Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.
Χάσατε το email ενεργοποίησης;

1 ώρα 1 μέρα 1 εβδομάδα 1 μήνας Χωρίς όριο

Σύνδεση με όνομα, κωδικό και διάρκεια σύνδεσης

Σύνθετη αναζήτηση

[gr-traveler]

    Ο Άγιος Νικήτας (τοποδείκτης) είναι ένα μικρό παραλιακό χωριό στα δυτικά της Λευκάδας (από την ανοιχτή μεριά του Ιονίου). Σήμερα είναι πια ένα τουριστικό χωριό με αρκετά καταστήματα αλλά και πολλά ενοικιαζόμενα δωμάτια.

    Η είσοδος των αυτοκινήτων στο χωριό απαγορεύεται. Θα τα αφήσετε στο ανώμαλο δημοτικό πάρκινγκ πού βρίσκεται ανάμεσα στις ελιές, δίπλα στο δρόμο στην κορυφή του χωριού και θα κατεβείτε με τα πόδια τον ελαφρά κατηφορικό πεζόδρομο που οδηγεί στην παραλία ανάμεσα από καταστήματα και εστιατόρια. Η διαδρομή δεν είναι μεγάλη και είναι αρκετά ευχάριστη. Αρκετά σπίτια διατηρούν κάποια παραδοσιακά χαρακτηριστικά ώστε το χωριό να μη δείχνει αυτό το στιλ του βιομηχανοποιημένου τουριστικού θέρετρου.   Σχεδόν το σύνολο των επιχειρήσεων είναι οικογενειακού χαρακτήρα και όχι βιομηχανοποιημένου εταιρικού προφίλ.

    Ο πεζόδρομος είναι αδιέξοδο και σταματάει ακριβώς μπροστά στη μικρή παραλία - λιμανάκι (για μικρά σκάφη) του χωριού. Όταν πήγα για πρώτη φορά, αυτό ήταν που μου έκανε και τη μεγαλύτερη εντύπωση.   Η ομορφιά της μικρής παραλίας με τα βραχάκια της αριστερά και το χρώμα των νερών που παίζει ανάμεσα σε ανοιχτό γαλάζιο και απαλό τυρκουάζ.

Εδώ είναι το τέλος του πεζόδρομου. Μπροστά σας η θάλασσα με τα όμορφα χρώματα.

    Η παραλία δεν υπερβαίνει τα 100 μέτρα και στο αριστερό της μέρος βρίσκεται υπερυψωμένη η απότομη ακτή με τα βράχια από κάτω η οποία τις πρωινές ώρες προσφέρει σκιά στους λουόμενους που δε θα αναγκαστούν να στήσουν την ομπρέλα τους γι' αυτό. Τα νερά όπως ειπώθηκε είναι διάφανα με υπέροχο χρώμα και βαθαίνουν σε λίγα μέτρα απόσταση από την ακτή αλλά σχετικά ομαλά. Τα βραχάκια προσφέρονται και για μικρές βουτιές (με προσοχή πάντα).

Άγιος Νικήτας, παραλία. Το αριστερό μέρος της παραλίας με τα βραχάκια

    Από εδώ ξεκινάει ένα μικρό μονοπάτι που η αρχή του φαίνεται στο βάθος αριστερά, εκεί που τελειώνουν τα βράχια, το οποίο μετά από αρκετά κουραστική πορεία θα σας βγάλει στην "κρυφή" παραλία του Αγίου Νικήτα, στο Μύλο. Για τους "Κολοκοτρωναίους"   που "καβάλα παν' στην εκκλησιά, καβάλα προσκυνάνε" υπάρχει και το καραβάκι που ξεκινάει από την παραλία και σας πάει ξεκούραστα στο Μύλο.

    Πίσω σας, τώρα, (για την παραλία του χωριού μιλάμε ακόμα) υπάρχει εστιατόριο και καφέ-μπαρ. Στα δεξιά της το υπερυψωμένο παλιό οίκημα είναι επίσης καφέ-μπαρ και από το μπαλκόνι του προσφέρει ωραία θέα σε όλη την παραλία που βρίσκεται από κάτω και αριστερά του.

Το δεξί μέρος της παραλίας με την καφετέρια στο βάθος.

    Για φαγητό προτίμησα το εστιατόριο που βρίσκεται στα δεξιά από το σημείο που κάθεται ο φωτογράφος στην πρώτη φωτογραφία (λίγο πριν φτάσετε στην παραλία). Συνηθίζω να προτιμώ τα εστιατόρια που βρίσκονται πιο κοντά στο στιλ του παραδοσιακού μαγέρικου,   που μπορείς να βλέπεις τα φαγητά που θέλεις να παραγγείλεις. Μερικές φορές από την όψη μπορείς να καταλάβεις αρκετά πράγματα, αντίθετα ένα όνομα και μια τιμή στον κατάλογο είναι λίγο... "γουρούνι στο σακκί". Η πρακτική αυτή σπάνια με οδήγησε σε κακοτοπιές ως τώρα όπως και αυτή τη φορά. Κανένα παράπονο και οι τιμές ήταν λογικές.

 
 
    Μύλος
 
    Ας πάμε όμως τώρα στην "κρυφή" παραλία του Άγιου Νικήτα, το "Μύλο". (τοποδείκτης) Η παραλία αυτή βρίσκεται αριστερά (νότια) της παραλίας του χωριού και τη λέω "κρυφή" γιατί δεν είναι εύκολο να την ανακαλύψετε στην τύχη. Δεν υπάρχει δρόμος για αυτοκίνητα και οι μόνοι τρόποι να την προσεγγίσετε είναι περπατώντας ή με καραβάκι. Αυτό ακριβώς, μαζί με τη φυσική ομορφιά της είναι όμως και τα στοιχεία που την κάνουν ξεχωριστή και μια από τις πιο αγαπημένες μου.  

Παραλία "Μύλος" (Άγιος Νικήτας) Το δεξί (βόρειο) μέρος. Στο βάθος φαίνεται και ο παλιός ανεμόμυλος που έδωσε και το όνομά του στην παραλία. Από εκεί έρχεται το μονοπάτι που ξεκινάει μέσα από την παραλία του χωριού.

    Η παραλία έχει ψιλό βοτσαλάκι και η θάλασσα βαθαίνει απότομα. Αν έρθετε με το καραβάκι, υπάρχει περίπτωση να βουτήξετε μέχρι τη μέση στο νερό (ιδίως αν έχει κύμα). Τα νερά είναι υπέροχα όπως και το τοπίο παρά την αγριάδα του. Δεν υπάρχει κανένα κατάστημα, ούτε καν' καντίνα και θα πρέπει να προνοήσετε για τις προμήθειές σας, ιδίως σε νερό.  

Παραλία "Μύλος" (Άγιος Νικήτας). Το νότιο μέρος της παραλίας. Πίσω από τα βράχια που βρίσκονται αριστερά της (αρκετά πιο κάτω) βρίσκεται η παραλία "Κάθισμα" για την οποία θα γράψω σε άλλο μήνυμα.

    Πίσω σας, σε αρκετή απόσταση βρίσκεται η απότομη ακτή από ψηλά βράχια. Μου έχουν πει ότι έρχεται και μονοπάτι από το εσωτερικό του χωριού (που βρίσκεται πίσω από το βράχο) αλλά δεν το έχω δοκιμάσει. Ούτε και το άλλο που ξεκινάει από την παραλία του χωριού έχω δοκιμάσει.   Έκανα μια απόπειρα αλλά ήταν μεσημέρι με τον ήλιο να χτυπάει κατακούτελα και μετά από μερικά μέτρα διαπίστωσα ότι η απόσταση δεν ήταν αμελητέα και προτίμησα το καραβάκι.

    EDIT: Τελικά η απόσταση από την παραλία του Αγίου Νικήτα μέχρι το Μύλο δεν ξεπερνά τα 400 μέτρα. Φαίνεται από το Google Earth. Επίσης φαίνεται και ένας αυτοκινητόδρομος που πάει ακριβώς από πάνω από την παραλία του Μύλου, σε κάποια κτίσματα. Δεν ξέρω όμως αν είναι σπίτια ή ενοικιαζόμενα δωμάτια.

Τα "νώτα" της παραλίας του μύλου. Ψηλά γκρίζα βράχια που σας απομονώνουν από το υπόλοιπο περιβάλλον χαρίζοντας μια αίσθηση ευχάριστης μοναξιάς.

Ελπίζω κάποιοι που πήγαν πρόσφατα ή έχουν περισσότερες πληροφορίες, να μας ενημερώσουν.

Ενημέρωση: Υπάρχει καινούργια περιγραφή, 5 χρόνια αργότερα, μερικά μηνύματα παρακάτω. Έχουν αλλάξει κάποια πράγματα.

[gr-traveler]

Ξανά λοιπόν στον Άγιο Νικήτα, 5 χρόνια αργότερα.
Την προηγούμενη φορά που είχα πάει, μια βδομάδα μετά το τέλος των διακοπών μου εκεί, έγινε σεισμός 6,4 Ρίχτερ με σοβαρές κατολισθήσεις που είχαν κλείσει το δρόμο προς το χωριό για αρκετές μέρες.
Μετά από αυτό, οι Λευκαδίτες αποφάσισαν φαίνεται να πάρουν πιο σοβαρά μέτρα για την αποφυγή τέτοιων καταστάσεων. Στο επικίνδυνο σημείο λοιπόν (2 χλμ. πριν το χωριό και πάνω από την παραλία Πευκούλια) έφτιαξαν ένα ψηλό τοιχίο από μπετόν και φρόντισαν μάλιστα να το υψώσουν ακόμα πιο πολύ με ισχυρά πλέγματα που αναχαιτίζουν τις πέτρες των κατολισθήσεων ώστε να μην φτάσουν στο δρόμο. Το προστατευτικό αυτό τείχος ξεπερνάει το 1,5 χιλιόμετρο σε μήκος και σε κάποια σημεία φτάνει τα 4 μ. ύψος (χώρια το πλέγμα). Δεν είναι και λίγο!

Με τη φύση δεν μπορείς να τα βάλεις βέβαια αλλά η όλη κατασκευή θα μειώσει σίγουρα πάρα πολύ τις απώλειες στον επόμενο σεισμό που σίγουρα θα υπάρξει γιατί η περιοχή ανήκει σε αυτές με δείκτη υψηλή σεισμικότητας. Μπράβο τους γι' αυτό.
Με την ευκαιρία ο δρόμος στρώθηκε με φρέσκο ασφαλτοτάπητα και πρέπει να φάρδυνε κιόλας. Σε αυτό το σημείο υπάρχει και ένα πλάτωμα για να απολαύσετε τη θέα του Ιονίου από ψηλά με τον Άγιο Νικήτα στο βάθος.

Η επιφάνεια του τοιχίου προσφέρεται για έναν διαγωνισμό γκράφιτι που θα μπορούσε να αποτελέσει και πολιτιστικό γεγονός για την περιοχή. Στην Κέρκυρα το κάνουν συχνά και από ό,τι άκουγα στην τηλεόραση πριν από μερικές μέρες, με αρκετά μεγάλη επιτυχία. Ίσως είναι μια πρόταση που ο δήμαρχος θα μπορούσε να εξετάσει. Το μπετονένιο τοιχίο δεν είναι και ό,τι καλύτερο από πλευράς αισθητικής όπως και τα όποια συνθήματα γράφονται πάνω του. Σε αυτό πιστεύω ότι συμφωνούμε όλοι.


Τέρμα με τα αντισεισμικά έργα λοιπόν και συνεχίζουμε για το χωριό. Κινούμενοι από Τσουκαλάδες προς Άγιο Νικήτα, προσπερνάμε δεξιά μας την παραλία Πευκούλια (θα γράψω ξεχωριστά γι' αυτή) και φτάνουμε στο χωριό. Το σημείο που αρχίζει ο πεζόδρομος που οδηγεί μέσα στο χωριό και τη μικρή παραλία του, θα το βρείτε εύκολα μόλις αντικρίσετε την παρακάτω πινακίδα στα δεξιά σας:

Ακριβώς απέναντί της βρίσκεται το δημοτικό πάρκινγκ (δωρεάν). Η κατάσταση εδώ έχει βελτιωθεί σε σύγκριση με 5 χρόνια πριν. Το έδαφος δε θυμίζει πια πίστα μοτοκρός, έχει μάλιστα τα κύρια σημεία του ασφαλτοστρωμένα. Κάποια σημεία μόνο είναι κάπως δύσκολα αλλά όταν στον Άγιο Νικήτα γίνεται πατείς με πατώ σε, ακόμα και στα δέντρα να τα κρεμούσαν τα αυτοκίνητα, οι περισσότεροι θα ήταν ευχαριστημένοι, οπότε οι θέσεις σε πίστα για ψευδοεντούρο (κατά τόπους) είναι σούπερ ευκαιρία.

Κατεβαίνουμε λοιπόν τον πλακόστρωτο πεζόδρομο με τα πλατώματα - πλατειούλες σε ένα - δυο σημεία κοντά στην κορυφή, στη συνέχεια στενεύει και τα μαγαζιά γίνονται περισσότερα. Για φαγητό, όπως είχα πει προτιμούσα το "Λευτέρη" λίγο πριν την παραλία δεξιά. Παραδοσιακό εστιατόριο με καλό φαγητό και λογικές τιμές. Δεν ξέρω αν έχει αλλάξει η κατάσταση γιατί αυτή τη φορά είχα κανονίσει για φαγητό στη Λευκάδα και δεν το έλεγξα.

 

Επίσης ούτε για μπάνιο πήγαμε γιατί - ξέχασα να σας πω - ήταν μέρα με πολύ κύμα και δεν προσφερόταν για τέτοια πράγματα. Έτσι λοιπόν κάναμε απλά μια επίσκεψη για -εκ νέου- γνωριμία και καφεδάκι.

 

Η παραλία δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου, μόνο που αυτή τη φορά το κύμα έφτανε ως τον τοίχο. Δεν ξέρω αν πρέπει να κάνω μια διόρθωση σχετικά με αυτά που είχα γράψει στο πρώτο μήνυμα: Είχα γράψει ότι τις πρωινές ώρες η παραλία έχει σκιά αλλά τώρα που πήγα απόγευμα, παρατήρησα ότι η σκιά πέφτει το απόγευμα και στο τέλος ο ήλιος κρύβεται πίσω από το βουναλάκι που βρίσκεται αριστερά της. Υπάρχει πιθανότητα να ισχύουν και τα δύο γιατί βουνά υπάρχουν και στις πλάτες της παραλίας. Τέλος πάντων, το απόγευμα έχει σκιά σίγουρα. Για το πρωί θα σας πω την επόμενη φορά ή θα μου πείτε εσείς.    Πάμε για καφέ τώρα.

 

Το Captain's Corner, που βρίσκεται αριστερά, ήταν τίγκα στον κόσμο και μερικοί όρθιοι καραδοκούσαν για τραπέζι (εκτείνεται και πίσω από τη γωνία που βλέπετε στη φωτογραφία παρακάτω). Το ίδιο και το Barbarossa, το υπερυψωμένο στα δεξιά της παραλίας. Το μόνο κενό τραπέζι που βρήκα εκείνη την ώρα ήταν στο Self service απέναντι από το Captain's Corner, οπότε την άραξα εκεί σε ένα από τα 4 τραπεζάκια που έχει πάνω στον πεζόδρομο. Η παγωμένη σοκολάτα ήταν καταπληκτική, ο νες με γάλα όμως που πήρα εγώ (ήμουν από τον ύπνο και ήθελα ζεστό) δεν έλεγε και πολλά. Παρά το όνομα όμως, σερβιριστήκαμε κανονικά και όχι "self". 

Η σύγκριση με την προηγούμενη επίσκεψή μου 5 χρόνια πριν, έδειξε ότι η περιοχή έχει αναπτυχθεί κι άλλο, έχουν βελτιωθεί οι δρόμοι και ο κόσμος είναι ακόμα περισσότερος. Συμπέρασμα: Από εδώ και πέρα θα αποφύγω την περιοχή τον Αύγουστο. Θα το έκανα και φέτος αλλά δεν μου βγήκε να πάω νωρίτερα και υποψιάζομαι ότι το ίδιο συμβαίνει και στους περισσότερους, γι' αυτό καταλήγουμε σ' αυτό το στριμωξίδι τελικά.

[xuzam]

Πίστα για ψευδοεντούρο...   

Να σου πω την αλήθεια, έχει μια ρομαντικότητα αυτό το τοπίο και η αίσθηση "άραγε πού θα μπορούσε να χωρέσει το αμάξι μου, χωρίς να ενοχλεί;"  το δεύτερο σκέλος της ερώτησης ενίοτε ξεχνιέται   

Φαντάσου να πηγαίνεις στην παραλία και να παρκάρεις το αμάξι σου σε υπόγειο γκαράζ δίπλα της.. ουυιιι ανηπόφορα φουτουριστικό!

[gonul]

Είναι λίγο στριμωγμένα τα πράγματα, έχει και βράχια, για ένα ουζάκι θα ήταν καλά αλλά για μπανάκι κάπου αλλού όχι εκεί με τις πέτρες και τον κόσμο. (άσε που όντως δε χωράει το αμάξι  )

[jous]

Update ... 4/7/2009 - 11/7/2009

Για να μην λέω τα ίδια και τα ίδια, απλά θέλω να αναφέρω οτι τα υποτιθέμενα πάρκινγκ του Αγ.Νικήτα είναι πολύ λίγα. Ή ο κόσμος είναι πάντα πολύς.
Μάλλον το δεύτερο δηλαδή. Όσες φορές πήγαμε (3), και πρωί και βράδυ, αναγκαστήκαμε να το αφήσουμε στο πλατύ μέρος του δρόμου παράλληλα. Πολλά ΙΧ ήταν παρκαρισμένα και πιο μετά που στενεύει με αποτέλεσμα να έχουμε κάτι ψιλο-μποτιλιαρίσματα.

Το χωριό πολύ όμορφο. Οι 2 καφετέριες στην άκρη του λιμανιού πολύ γραφικές και αξίζει να τις επισκευτείτε για ένα καφεδάκι. Εμείς πήγαμε και μεσημέρι και βράδυ και ήταν πολύ όμορφα.


Μύλος
Κατηφορίζοντας προς το χωριό, στην ταβέρνα Πωσειδών, ξεκινάει ο γολγοθάς του λουομένου. Στην αρχή λες, έλα μωρέ, νωρίς είναι ακόμα, δεν έχει πολύ ζέστη (10.30).
Μετά απο 10 λεπτά ανάβαση σκαλιών κάνεις την πρώτη στάση. Οι γυναίκες που πάνε γυμναστήριο για χάζι αρχίζουν και βαριανασαίνουν. Οι δήθεν σκληροί άντρες αντέχουν ( ). Όμως μετά απο 20 λεπτά , λίγο πριν λυτρωθείς απο την θέα, λυγίζεις. Απίστευτα κουραστική διαδρομή. 4 φορές χειρότερη απο τους εγκρεμνούς.
Μετά ; Μετά, η λύτρωση...
Δεν μπορώ να προσθέσω πολλά...
Θα πω μόνο οτι η παραλία μένει άδεια/χαλαρή όλη την ημέρα (αρχές Ιουλίου). Ομπρέλες ανά 30μ (και λίγα λέω). Αίσθηση μοναξιάς. Απέραντο τιρκουάζ ( το γαλάζιο είναι για τις φλώρικες παραλίες...εδώ έχει τιρκουάζ). Ο άνεμος και λίγα συννεφάκια κάνουν πιο ευχάριστη την διαμονή και ξεχνάς να γυρίσεις. Ξεχνάς ή θες να αποφύγεις ;

Όποιος δεν πάει χάνει. Όποιος ξαναπάει σύντομα είναι θαρραλέος χεχεχε...Εγώ δηλαδή το ψέλλισα μια φορά αλλά έφαγα παντόφλα.

Υγ. Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον gr-traveler γιατί οι πληροφορίες του ήταν μακράν οι καλύτερες απο όσες βρήκα σε ολόκληρο το internet. Με βοήθησαν πολύ και ελπίζω με την σειρά μου να βοηθήσω άλλους.
Υγ2. Ολόκληρο το album στο picasa