Τελικά πέρασαν
5 χρόνια από την προηγούμενη επίσκεψή μου στο Κάθισμα. Ο δρόμος από τον Άγιο Νικήτα μέχρι τη διασταύρωση για Κάθισμα έχει διαπλατυνθεί για τα καλά και ήταν φρεσκοστρωμένος με άσφαλτο. Πάλι όμως έπρεπε να αφήσουν 50 μέτρα που μοιάζουν με ναρκοπέδιο. Στο σημείο αυτό υπήρχε πινακίδα που έγραφε "
Αρχαιολογικός χώρος". Δίπλα από το δρόμο ακριβώς υπήρχε μια τρύπα στο χώμα όπου πιθανώς θα γινόταν οι ανασκαφές. Τώρα, το γιατί έπρεπε να μοιάζει ο δρόμος με
ναρκοπέδιο σ' αυτό το σημείο, δεν μπορώ να το κατανοήσω.

Φέτος λοιπόν είπα να ανανεώσω τις παραστάσεις μου, να δω τι
καινούργια μαγαζιά άνοιξαν στην παραλία και να βγάλω καμιά καλύτερη φωτογραφία μιας και πήγα καλύτερα εξοπλισμένος (Olympus E-510) από την προηγούμενη φορά.
Για αρχή πήγα πρώτα στην
αριστερή άκρη της παραλίας δίπλα από το τελευταίο μαγαζί για να πάρω την παρακάτω εικόνα:
Η παραλία δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα. Βέβαια θα πρέπει εδώ να παρατηρήσω ότι κάθε χρόνο υπάρχουν αλλαγές στην αμμουδιά. Άλλοτε δημιουργείται ένα μεγάλο "σκαλί" και άλλοτε είναι ισοπεδωμένη. Το πώς θα τη βρεις την επόμενη χρονιά αποτελεί ένα
στοιχείο έκπληξης. Οι ομπρέλες ίσως έγιναν περισσότερες αλλά όσες και να γίνουν, τέτοια εποχή όλες γεμίζουν.
Αυτό που δε φτάνει σίγουρα είναι οι θέσεις στάθμευσης, παρά το μεγάλο μήκος και το πλάτος της παραλίας και τα διαμορφωμένα πάρκινγκ, όταν αυτοί οι χώροι κορεστούν, τα αυτοκίνητα φτάνουν να σταθμεύουν κατά μήκος του δρόμου όπου βρουν, δημιουργώντας πολλές φορές φοβερά μποτιλιαρίσματα.
Η ώρα που πήγα ήταν γύρω στις 11:00 το πρωί και ακόμα δεν είχε καταληφθεί ούτε το 1/3 των θέσεων στάθμευσης. Η
εξερεύνηση και ο φωτογραφικός περίπατος αρχίζουν συνήθως μόλις φτάσω γιατί μετά το μπάνιο η ενέργεια αρχίζει να μειώνεται και προτιμάω το αραλίκι κάτω από την ομπρέλα.
Βγαίνοντας στο δρόμο παρατηρώ ένα
καινούργιο μαγαζί που δε θυμάμαι να υπήρχε την προηγούμενη φορά. Έχει τεράστιες
τέντες για σκιά και ανισόπεδα διαζώματα με τραπεζάκια. Το επισκέπτομαι. Στο πιο ψηλό διάζωμα υπάρχει και πισίνα. Το βάζω στα υπ' όψιν και συνεχίζω.
Δίπλα ακριβώς υπάρχει το παλιό γνώριμο "
Κόπλα" το οποίο δεν έτυχε να επισκεφτώ παλιότερα. Διαθέτει κι αυτό πισίνα, μόνο που εδώ η παρουσία του ξύλου είναι πιο έντονη και το περιβάλλον πιο φιλικό στο μάτι. Μάλλον θα το προτιμήσω για το φραπεδάκι μου αργότερα.
Προσπερνάω το γνωστό μου
αναψυκτήριο με την πισινούλα που ανέφερα στο προηγούμενο μήνυμα και κατευθύνομαι στην άλλη άκρη της παραλίας όπου υπάρχει ένα τεράστιο
εστιατόριο. Οι σκάλες του οδηγούν στην παραλία χωρίς να παρεμβάλλεται ο δρόμος ανάμεσά τους γιατί τελειώνει ακριβώς έξω από την είσοδό του.
Πολλές παραλίες έχουν τις
ιδιαίτερες γωνιές τους. Αυτήν εδώ την ξέρω από πάρα πολύ παλιά αλλά είχα χρόνια να την επισκεφτώ. Πίσω λοιπόν από τα πρώτα βράχια που πλησιάζουν τη θάλασσα, στη δεξιά γωνιά, υπάρχει ένα πιο μικρό τμήμα κάπως
αποκομμένο από την πολυκοσμία της υπόλοιπης παραλίας που προσφέρεται περισσότερο για πιο
πριβέ καταστάσεις.
Εδώ πέρα κάποιοι έχουν στήσει και τη
σκηνούλα τους εκμεταλλευόμενοι τις εσοχές των βράχων ώστε να είναι όσο λιγότερο γίνεται ορατοί από μακριά, (το ελεύθερο κάμπινγκ δεν επιτρέπεται εδώ).
Λίγο πιο πέρα αρχίζουν τα θεόρατα
βράχια που φτάνουν μέχρι μέσα στη θάλασσα. Κάποτε η άμμος εδώ έφτανε πιο μέσα στο νερό και δημιουργούνταν πολύ καλές γωνιές για βουτιές. Θυμάμαι ότι πηγαίναμε κολυμπώντας πίσω από τα βράχια και στο ενδιάμεσο υπήρχε μια αρκετά ευρύχωρη
θαλασσοσπηλιά όπου κολυμπούσαμε μέσα της. Αυτό βέβαια γινόταν με ακύμαντη θάλασσα. Ποτέ δεν κατάφερα να πετύχω ξανά τόσο ήσυχη θάλασσα από τότε. Ακόμα και η σπηλιά φαίνεται να έχει εξαφανιστεί. Κανονικά θα έπρεπε να την εντοπίσω πάνω από τα βράχια που σκαρφάλωσα γιατί είχε και είσοδο από τη στεριά αλλά ή την σκέπαζε το κύμα ή έπεσε ο βράχος στο νερό και την εξαφάνισε. Εκτός αν το μικρό
άνοιγμα που διακρίνεται δύσκολα στην εικόνα είναι ό,τι έχει απομείνει από αυτή.
Η θέα πάνω από τα βράχια είναι πολύ όμορφη προσφέροντας μια διαφορετική οπτική γωνία της τεράστιας παραλίας. Σε ένα βράχο επάνω κάποιος είχε φτιάξει ένα
γκράφιτι! Δεν περίμενα να δω κάτι τέτοιο εδώ πέρα και ούτε μου άρεσε για να σας πω την αλήθεια. Θα προτιμούσα να το δω πάνω σε κανένα τοιχίο παρά σε ένα τέτοιο άγριο φυσικό τοπίο.
Συνέχισα όμως για λίγο ακόμη. Ήθελα να φτάσω
στο πιο πίσω σημείο όπου το κύμα σκάει με δύναμη. Εδώ πραγματικά νιώθεις τη δύναμη του νερού και γίνεται εμφανές ότι η αναμέτρηση του βράχου με το κύμα βγάζει πάντα νικητή το δεύτερο. Ο
υπόκωφος ήχος που δημιουργούνταν από το χτύπημα του νερού κάτω απο τη σκαμμένη πέτρα δε θα μπορούσε να παραχθεί ούτε μια το πιο σούπερ
σαμπγούφερ.
Αν και το κύμα σήμερα ήταν μέτριο, το να κολυμπήσεις σ' αυτή την περιοχή των βράχων το θεωρώ σκέτη αυτοκτονία. Κανένας δεν το έκανε σήμερα. Αλλά και τότε που το κάναμε εμείς με την παρέα μου, η μορφολογία της ακτής ήταν διαφορετική και πιο φιλική για τέτοιες επιχειρήσεις, καμία σχέση με τη σημερινή.
Πίσω λοιπόν
στην παραλία για μερικές βουτιές και αραλίκι κάτω από την ομπρέλα.
Δυο λόγια για την παραλία: Αυτές τις μέρες επισκέφτηκα τα
Πευκούλια, το
Καλαμίτσι και τους
Εγκρεμνούς. Παλιότερα είχα επισκεφτεί το
Πόρτο Κατσίκι. Καταπληκτικές παραλίες όλες τους, ιδίως οι δύο τελευταίες λόγω της άγριας ομορφιάς του φυσικού τους τοπίου. Αν όμως μιλήσουμε
για κολύμπι, τα
πρωτεία (για μένα) τα παίρνει το
Κάθισμα. Όταν όλες είναι λίγο πολύ εφάμιλλες, μετά αρχίζει να μετράει η λεπτομέρεια: Το Κάθισμα έχει από ψιλή μέχρι χοντρή άμμο. Δεν έχει χοντρά βότσαλα στο σημείο που σκάει το κύμα όπως οι υπόλοιπες ενώ ακόμα κι αυτό το κύμα σκάει πιο όμορφα και είναι πιο εύκολο στην είσοδο και στην έξοδο από το νερό. Το να πετύχετε τη θάλασσα εντελώς
λάδι εδώ πέρα, θα είναι περίπτωση και σίγουρα θα είναι πρωινή ώρα γιατί το απόγευμα πάντα
αγριεύει περισσότερο.
Μετά το μπανάκι ήρθε η ώρα για φραπεδάκι. Η υπόλοιπη παρέα διάλεξε το καινούργιο μαγαζί με τις τέντες. Ανεβήκαμε τις σκάλες του, καθίσαμε για ένα λεπτό και σηκωθήκαμε και φύγαμε. Οι λόγοι ήταν δύο κυρίως: Πρώτον η μουσική ήταν ενοχλητικά δυνατά και δεύτερον το τοπίο ήταν πολύ γυμνό, ούτε ίχνος πράσινου.
Πάμε λοιπόν δίπλα στο "Κόπλα". Εδώ τα πράγματα ήταν πολύ πιο ανθρώπινα. Ξύλινο δάπεδο σε πολλά σημεία, μεγαλύτερη πισίνα, μπόλικα δέντρα και φυτά, γενικά πιο ζεστή ατμόσφαιρα αλλά και περισσότερος κόσμος (λογικό έ;). Τις βραδυνές ώρες ίσως να έχει τα πρωτεία το τεντομάγαζο (δεν εντόπισα όνομα) λόγω δυνατής μουσικής αλλά και πιο πλούσιου φωτισμού από ό,τι φάνηκε από τα φωτιστικά που είχε αραδιασμένα σε όλο το χώρο. Για τη μέρα όμως το Κόπλα είναι σίγουρα (για μένα) η καλύτερη επιλογή.

Οι τιμές τουριστικές βέβαια, φραπέ κάπου στ 3 € κτλ. Το μιλκσέικ βανίλια ήταν τέλειο αλλά και ο φραπές δεν πήγαινε πίσω. Πίσω από το μαγαζί υπάρχουν ντους και καθαρές τουαλέτες πλήρως λειτουργικές. Φαντάζομαι ότι οι τουαλέτες αυτών των μαγαζιών εξυπηρετούν πολύ κόσμο από την παραλία - οι οποίοι δεν είναι σίγουρα και πελάτες τους - γιατί δεν είδα να υπάρχουν κάπου δημοτικές τουαλέτες. Το να δέχονται όλον αυτόν τον κόσμο αδιαμαρτύρητα, να τις διατηρούν καθαρές και να υπάρχει ακόμα και χαρτί για τα χέρια, δείχνει σωστό επαγγελματία και πολύ ευχαρίστως να του πληρώσω τον φραπέ 3 € μόνο και μόνο γι' αυτό.
Επιβίβαση λοιπόν στο αυτοκίνητο για την
επιστροφή στο ορμητήριό μας (Τσουκαλάδες) αλλά η ώρα είναι σχεδόν
15:30, όλα τα πάρκινγκ ήταν γεμάτα και στο δρόμο, ακριβώς στο σημείο που φτάνει στην παραλία, γίνεται το έλα να δεις από το
μποτιλιάρισμα. Μας πήρε σχεδόν είκοσι λεπτά για να ξεμπλοκάρουμε γιατί κάποιοι σε μια στροφή πιο πάνω είχαν σταθμεύσει το αυτοκίνητό τους στο δρόμο με τη λογική του "Εμείς να κάνουμε τη δουλειά μας και άσε τους άλλους να κουρεύονται". Αστυνομία δεν είδα πουθενά παρά το κομφούζιο που γινόταν (και από ότι μου είπαν είναι καθημερινότητα). Ο δρόμος, τουλάχιστον στο τελευταίο χιλιόμετρο, χρειάζεται
οπωσδήποτε διαπλάτυνση αλλιώς δε βλέπω να αλλάζει η κατάσταση.